Uśpieni / The Quiet Ones

Horror "Uśpieni" - reklamowany jako straszny film oparty na prawdziwych wydarzeniach.. dla mnie "bomba".
Niestety.. film okazał się nudny jak flaki z olejem.. ani straszny, ani zbytnio interesujący..

Do tego zawartość prawdy w ukazanej fikcji, także była niewielka.
Wszystkie postacie ukazane w filmie są postaciami fikcyjnymi, także "prawdziwe" zdjęcia pokazywane podczas końcowych napisów są to tak na prawdę, zdjęcia aktorów.
Jedynym ziarnem prawdy zawartym w tym filmie to fakt przeprowadzonego w 1972 roku eksperymentu zwanego "The Philip Experiment".
Został on przeprowadzony przez  Towarzystwo Badań Parapsychologicznych ( TSPR ) w Toronto w Kanadzie. Prawdziwa grupa składała się z ośmiu osób , trzech mężczyzn i pięciu kobiet. Do grupy należeli midzy innymi - żona Owena, projektant przemysłowy, księgowy, gospodyni domowa i student socjologii. Psycholog, dr Joel Whitton brał udział w eksperymencie w charakterze obserwatora. Całość eksperymentu nadzorował dr Alan Robert Georg Owen.

Grupa biorąca udział w eksperymencie.

Celem prawdziwego eksperymentu było udowodnienie, że człowiek jest wstanie stworzyć ducha. Grupa chciała pokazać, iż duchy powstają na skutek obaw i obrazów tworzonych w umysłach ludzi. Powołując do życia ducha chcieli udowodnić swoją teorię, że niewyjaśnione hałasy i paranormalne zdarzenia to faktycznie wytwory ludzkiego umysłu.

Ich pierwszym zadaniem było stworzenie fikcyjnej postaci historycznej Philipa Aylesfordi i napisanie jego życiorysu. W jego biografii czytamy, iż był  w wieku 17 lat, był angielskim szlachcicem, który ożenił się z piękną, ale zimną i nieprzyjazną kobietą o imieniu Dorothea. Pewnego dnia spotkał piękną cygankę o imieniu Margo i zostali kochankami. Po tym jak żona, Dorota, dowiedziała się o romansie, w ramach zemsty oskarżyła ją o czary. Ponieważ Filip bardzo dbał o swoją reputację - nie zaprzeczył tym oskarżeniom przez co Margo została spalona na stosie. Dotknięty wyrzutami sumienia, postanowił walczyć w bitwie o Diddington. Tam pewnego ranka znaleziono go martwego na polu bitwy.
Aby uwiarygodnić postać, jeden z członków eksperymentu naszkicował nawet portret nowo powstałej postaci.

Stworzony obraz Philipa Aylesfordi

Następnym krokiem eksperymentu było wywołanie ducha Philipa i skontaktowanie się z nim.
Zaczęli więc od "posiedzeń" na których dyskutowano o życiu Philipa, próbując wyobrazić go sobie tak szczegółowo, jak to możliwe. Te spotkania trwały prawie rok, bez żadnych rezultatów - innych niż sporadyczne uczucie czyjejś obecności w pokoju.

Pewnej nocy grupa dostaje swoją pierwszą wiadomość od Filipa w postaci bardzo głośnego stukania. Zaczęli zadawać mu pytania, na które można było odpowiedzieć "tak" lub "nie".

W trakcie jednej z sesji.

Kulminacyjnym punktem tego eksperymentu był seans przed 50 osobową publicznością, który został udokumentowany na taśmie.

Większość osób twierdzi oczywiście, iż cała sprawa była po prostu mistyfikacją. Dokument jest dostępny na YouTube (można go obejrzeć tutaj : http://www.youtube.com/watch?v=X2lGPT2J1cc ).

W ramach dodatkowej informacji... Dr A.R.G. Owen, prowadzący eksperyment Philipa - , nigdy nie miał syna , który zmarł w przytułku. Syn Dr Owena, Robin E. Owena (ur. 21 maja 1955 ) , był nawet obserwatorem podczas eksperymentu i wspomagał go jako dźwiękowiec i fotograf.

Podsumowując... film jak dla mnie niestety okazał się wielkim rozczarowaniem... a i sama prawdziwa historia, jakoś mnie nie urzekła. Jeżeli mieliście w planach kino.. lepiej przeznaczyć tą kasę na coś lepszego ;)


www.historyvshollywood.com
http://rhinoshorror.com

Bracia surferzy / Drift

Film "Drift - Bracia surferzy" - opowiada historię dwóch braci Andego i Jimmiego, którzy są wielkimi pasjonatami surfingu. Akcja toczy się w 1970 roku w Australii w sennym nadmorskim miasteczku, gdzie tworzą się jedne z najbardziej wymagających i niebezpiecznych fal.
Andy niezadowolony z długich godzin pracy w miejscowym tartaku , starający się jednocześnie uchronić młodszego brata od przestępczego światka, z pomocą swojej matki Kat ( Robyn Malcolm ) i przyjaciela z dzieciństwa Gusa ( Aaron Glenane ), otwiera sklep ze sprzętem do surfingu, w ich garażu, sprzedając zaprojektowane i wytworzone przez nich kombinezony i deski surfingowe .
Jest to opowieść o namiętności, przyjaźni, lojalności, skomplikowanych relacjach i pasji. DRIFT opowiada historię odwagi i woli, potrzebnej do tego aby przetrwać na przekór wszystkiemu i spełnić swoje marzenia.

Sam film, nie jest może arcydziełem, ale bardzo przyjemnie się go ogląda. Zdjęcia akrobacji surferów robią wrażenie a i sama historia nie nudzi za bardzo. Można spokojnie obejrzeć w leniwy wieczór przy lodach ;)

PRAWDZIWA HISTORIA:

Tym razem film nie opowiada historii konkretnej osoby czy też rodziny. Opowiada bowiem historię Australii - czyli historię tak ściśle związaną z surfingiem, a dokładnie historię inspirowaną początkami wytwórni takich jak Rip Curl, Billabong czy Quiksilver, zanim stały się międzynarodowymi markami.
Pokazuje nam narodziny przemysłu surfowania w roku 1970, oraz jego wielką ekspansję. Historia Australii posiada wiele marek, które powstały w latach 70 z wielkiej pasji i pomimo trudności.
I jak to mówi twórca filmu "to jest historia, która czekała na to by ją  opowiedzieć".

Zdjęcia do filmu trwały tylko 31 dni i miały miejsce w sierpniu i wrześniu 2011 roku w południowo-zachodniej części Zachodniej Australii

Margaret River - Australia Zachodnia - miejsce zdjęć do filmu

Margaret River

Rip Curl
Firma została założona w 1969 roku przez Douga Warbrick i Briana Singera w Torquay, Victoria , w Australii.
Początkowo produkowano tylko deski surfingowe lecz w 1970 roku, postanowili rozpocząć produkcję kombinezonów , z naciskiem na przekształcenie technologii kombinezonu do nurkowania w kombinezon nadający się do surfowania.
Twórcy mieli zapał i chęci, dzięki którym projektowali i produkowali sprzęt w niewielkich ilościach, ale za to biorąc pod uwagę lokalne warunki i fale, przez to sprzęt był idealny dla lokalnych surferów.
Słuchali ludzi i poznawali ich potrzeby, dzięki czemu ich produkty były idealnie dopasowane do odbiorców.

Rip Curl deski surfingowe zrobił dobrze na rynku konkurencyjnym , że to reakcja na rewolucję projektu , jednak w taki napięty Claw rynku i śpiewać Dong tonęły i szukaliśmy tej krawędzi , więc w 1970 Rip Curl wszedł na nowy rynek i to zmienił przyszłość firmy na zawsze.
W 1973 Rip Curl wprowadził na rynek australijski w kombinezony surfingowe.

założyciele Rip Curl

początki Rip Curl

Billabong International Limited
Billabong została założona w Gold Coast, Queensland, Australia w 1973 roku przez Gordona Merchant. Początkowo projektował i tworzył szorty w swoim domu, a następnie sprzedawał je w lokalnych sklepach surfingowych. Surferzy szybko przekonali się o trwałości nowych szortów, dzięki technice potrójnych szwów. Aby rozwinąć firmę i aby rozszerzyć zakres swojej działalności, Gordon zaczął sponsorować zawody surfingowe. W 1980, szorty Billabong były obecne już w całej Australii.

Gordon Merchant

Quiksilver – australijska firma surfingowa, która powstała w 1969 roku w celu produkcji specjalnych spodenek dla surferów – boardshortów.
W tej chwili produkuje także deski surfingowe, odzież oraz obuwie.
Firma opiera wzornictwo swoich produktów na motywach roślinnych np. hawajskich kwiatów i zwierzęcych. Organizowane są także zawody surfingowe pod patronatem firmy Quiksilver na całym świecie.

Alan Green założyciel Quiksilver

http://theamcgrathmajorfolio3.blogspot.com/2012/02/history-of-rip-curl.html
http://www.australiassouthwest.com
http://www.imdb.com
http://www.tripadvisor.com.au

Historia Chrisa Porco / Romeo Killer

"Historia Chrisa Porco" to film TV oparty na autentycznych wydarzeniach, opowiadających historię rodziny
Porco a w szczególności skupiający się na osobie Chrisa, który został oskarżony i skazany za zabójstwo
ojca oraz usiłowanie zabójstwa i trwałe okaleczenie matki.
Do dnia dzisiejszego Chris podtrzymuje wersję o swojej niewinności, a sprawa ta odbiła się szerokim echem w mediach.
Część osób oraz policja uważa, iż Chris jest typowym przykładem socjopaty i psychopaty, ponieważ jego wzorzec zachowania
jest zgodny z diagnozą psychopatii lub socjopatii , dwa podobne, choć nie identyczne zaburzenia charakteryzujące się cechami
takimi jak egomania, patologicznym oszukiwaniem i zwodzeniem innych, brakiem sumienia i wyrzutów sumienia.
Natomiast część jego przyjaciół i sąsiadów do dzisiaj wierzy w jego niewinność.

Wokół samego filmu także było sporo zamieszania, ponieważ Chris, złożył pozew, w którym twierdził,

iż film narusza jego prawa. Przez co, przez pewien czas został nadany sądowy zakaz promowania filmu.


HISTORIA PRAWDZIWA:

Joan i Pete Porco

Rodzinna Porco, była przykładną amerykańską rodziną. Ojciec Peter pracował jako urzędnik sądowy, matka - gospodyni domowa
i brat - oficer marynarki, pełniący czynną służbę na okręcie wojennym.
15 listopada 2004 r. w godzinach porannych, Peter i Joan Porco zostali zaatakowani podczas snu siekierą strażacką.
Gdy Peter nie pojawił się rano w pracy, jego zwierzchnicy zawiadomili policję, która znalazła Petera martwego na podeście schodów,
natomiast Joan znaleziono z rozłupaną głową, lecz nadal przytomną w łóżku.

Zdjęcie miejsca zbrodni

Detektywem prowadzącym tą sprawę został Chris Bowdish, który w listopadzie 2002 roku poznał już tą rodzinę
przy wcześniejszej sprawie, dotyczącej rabunku dokonanego u nich w domu.

Chris Bowdish

Ponieważ w momencie odnalezienia, Joan była przytomna , detektyw Bowdish zadał jej przy sanitariuszach kilka pytań.
Między innymi zapytał  czy to jej syn Jonathan ja zaatakował.. - Joan odpowiedziała - nie - kiwając głową. Kiedy jednak zapytał,
czy to jej syn Chris zrobił, "zdecydowanie, stanowczo" pokiwała głową w górę i w dół, potwierdzając wielokrotnie,
że to rzeczywiście Chris, ją zaatakował.

W momencie odnalezienia rodziców, żadnego z braci nie było w domu. Jonathan został powiadomiony o ataku,
w czasie gdy był w bazie marynarki wojennej, gdzie stacjonował w Południowej Karolinie.

Jonathan Porco

Natomiast Chris dowiaduje się o tym będąc w swoim pokoju w akademiku około 200 mil od domu na Uniwersytecie w Rochester.

Chris Porco

Mając zeznania świadka, teoretycznie sprawa jest prosta.
Jednakże wszystko się komplikuje gdy Joan zostaje wybudzana z śpiączki, ponieważ urazy głowy których doznała, spowodowały,
iż nie była w stanie przypomnieć sobie samego ataku.
Co więcej , nie pamiętała by kiedykolwiek zidentyfikowała Chrisa jako napastnika a bez jej zeznań , prokuratura musiała oprzeć akt
oskarżenia na innych dowodach. W ciągu następnych miesięcy dochodzenie skupiło się na odkrywaniu jaką na prawdę osobą jest
główny podejrzany - Chris Porco, oraz jakie miał motywy do popełnienia tej okrutnej zbrodni.

Okazało się, iż Chris wymyślił sobie fałszywe ale za to bajkowe życie.
Na uczelni wszystkim przedstawiał się jako bardzo bogaty dziedzic, który "posiada dużo ziemi w Fairfield County, Connecticut"
oraz bardzo bogatą babcię po której odziedziczy fortunę.
Chcą uwiarygodnić swoją opowieść i zachować pozory, wiódł bardzo wystawne życie, na które oczywiście nie mógł sobie pozwolić.
Dlatego też aby móc finansować swoje wyimaginowane życie uciekał się do kradzieży i oszustw.
W 2002 oraz 2003 roku upozorował włamania do domu swoich rodziców, kradnąc laptopy i sprzedając je na eBay.
Jak się później okazało, oszustw dokonywał także na tym polu, oszukując klientów i podszywając się pod swojego brata Jonathana.
Także włamanie, które miało miejsce w szpitalu weterynaryjnym, w którym wcześniej pracował Chris, okazało się jego sprawką.
Przedmioty, w tym aparat cyfrowy, kamery, komputery  i telefony komórkowe, które zostały tam skradzione, w większości także
sprzedał w serwisie eBay.

Do listy oszustw, które Chrisowi zostały udowodnione należą:
- zawieszenie na uczelni z powodu niskich ocen, Chris wytłumaczył rodzicom, jako błąd profesora,
- sfałszowane arkusze ocen
- podpisany w banku kredyt na 31,000 dolarów zamiast na 2000 dolarów tak jak uzgodnił z rodzicami
- zaciągnięty przez Chrisa kredyt samochodowy w wysokości 16.450 $ na zakup Jeep Wrangler,
  na konto ojca

Prokuratura udowadniała także, iż alibi Chrisa, które mówiło iż w momencie popełniania zbrodni był w akademiku w świetlicy, nie ma pokrycia w faktach.

Według prokuratury , Chris opuścił akademik na University of Rochester w około 22:30 w dniu 14 listopada 2004 roku
i pojechał żółtym Jeepem Wranglerem do domu swoich rodziców, docierając tam trochę po 2 w nocy.
Oskarżenie było w stanie dostarczyć materiał wideo z monitoringu parkingu kampusu który pokazał jeepa Chrisa opuszczającego
kampus i udającego się w kierunku autostrady, oraz zeznania świadków potwierdzających zakup biletów na autostradzie przez Chrisa.
Po przyjeździe wszedł do domu używając klucza zapasowego i wyłączył alarm w domu , wpisując kod. Pomiędzy godziną 02:15 , a 04:54 ,
Chris zszedł do piwnicy, wziął siekierę , następnie udał się do pokoju rodziców gdzie dokonał ataku.
Następnie chcąc upozorować włamanie, pozostawił otwarte okno, przeciął kable telefoniczne i rozbił klawiaturę alarmu.
Prokuratura przedstawiła również świadka, który twierdził, iż widział samochód zaparkowany na podjeździe domu Porco, około 4 rano
- był to żółty Jeep Wrangler.
Zgodnie z osią czasu wydarzeń prokuratury, Chris został zarejestrowany na autostradzie na trasie do Rochester około godziny 05:12.
Kamery wideo z centrum medycznego, w pobliżu University of Rochester nagrały jeepa Chrisa na taśmie o 8:30 rano, rankiem 15 listopada
gdy wracał do kampusu. Piętnaście minut później, absolwentka University of Rochester zeznała na rozprawie, że widziała Chris w szortach

i czapce z daszkiem podczas joggingu.

zdjęcia z monitoringu - dowód w sprawie

W oparciu o te i inne dowody, śledczy wywnioskowali, iż głównym motywem Chrisa były pieniądze, które mógłby odziedziczyć po rodzicach
i dzięki którym spłaciłby swoje długi.

Zebrane dowody ostatecznie doprowadzają do oskarżenia i po niecałych 45 dniach Chris stanął przed ławą przysięgłych w sądzie.

W dniu 22 listopada 2005 r. sędzia Jeffrey Barry wyznacza dla Chrisa 250.000 dolarów kaucji w gotówce lub 1.000.000 dolarów obligacji.
Minęło kilka tygodni, ale przyjaciele i rodzina zebrała wystarczająco dużo pieniędzy, aby zapłacić kaucję i dniu 2 grudnia 2005 roku,
Chris został zwolniony za kaucją.


Zespół obrony, oczywiście zakwestionował większość dowodów kluczowy prokuratury , w tym domniemanego wskazania Chrisa
jako sprawcy, filmów monitoringu i próbek DNA pobranych z biletu za przejazd autostradą.
Wskazywała także inne teorie dotyczące napadu, np: powiązania z mafią i chęć zemsty na kuzynie Petera który był rzekomo
gangsterem odsiadującym w więzieniu federalnym wyrok za spisek w celu zabójstwa.
Inna teoria przedstawiona przez obronę , mówiła że atak na rodzinę Porcos mógł być wykonany przez  człowieka,
który w 1989 roku groził, że zabije Peter i jego kolegę sędziego Cordona.

W dniu 2 sierpnia 2006 r. prokuratura zakończyła postępowanie przeciwko Chrisowi Porco.
Rankiem 10 sierpnia 2006 roku ława przysięgłych rozpoczęła obrady, które zakończyły się w rekordowo krótkim czasie,

ponieważ tego samego dnia Chris został uznany winnym morderstwo drugiego stopnia i usiłowanie zabójstwa.

Joan Porco - do końca wspierała Chrisa twierdząc iż pomimo
że nie pamięta ataku, jest pewna że jej syn nie byłby zdolny do
takiego czynu.

W dniu 12 grudnia 2006 roku sędzia Jeffrey Berry skazał go na 50 lat w więzieniu o zaostrzonym rygorze za zabójstwo ojca i usiłowanie zabójstwa matki.
Słuchając wyroku Chris stał nieruchomo, nie okazując żadnych emocji. Do zwolnienia warunkowego będzie się kwalifikował w grudniu 2052.

Na tą chwile wykorzystał wszystkie możliwe odwołania - wyrok został utrzymany.

Chris Porco - winny - wyprowadzany z gmachu sądu

www.hollywoodreporter.com
www.crimelibrary.com
www.en.wikipedia.org

Akademia wampirów / Vampire Academy

Film z cyklu... łatwy, prosty i przyjemny... ;)
Miły i sympatyczny obraz o wampirach, które nie iskrzą w słońcu, nie wzdychają co 15 sek,
mają trochę ironiczne poczucie humoru, a kobiety zamiast się co krok potykać, umieją
walnąć w nos :)
Oczywiście nie oszukujmy się .. książki film, nigdy nie przebije, ale...
jeżeli nie spodziewasz się wielkiego dzieła artystycznego godnego oskara, a po prostu
chcesz odreagować dzień przy prostym i miłym obrazku.. to ten film się nadaje :)

Miałam trochę wątpliwości , czy takie same odczucia miały osoby nie czytające
wcześniej książki.. ale moje osoby towarzyszące zapewniły mnie, iż miło oglądało się
im ten obrazek.

Trójki głównych bohaterów nie kojarzyłam z żadnych wcześniejszych produkcji,
dlatego byłam ciekawa jak wypadną, i Rose Hathaway według mnie dobrano idealnie :)
większość zresztą postaci jest jak dla mnie ok.
Niestety co do postaci Dimitri'a mam zastrzeżenia... jakoś mi ten
Kozlovsky w tej roli nie pasuje.. chociaż uśmiech ma ładny , przyznaje ;)

No i te Strzygi... tutaj charakteryzatorzy się nie popisali.. niestety ;/ a mieli taaaakie wielkie pole
do popisu...

Ogólnie jednak miły dla oka i nie skomplikowany obrazek dla nastolatek,
który trochę starsze romantyczne dusze także mogą obejrzeć ;)
chociaż polecam dni z promocyjnymi cenami biletów, bo pełną stawkę za bilet może
warto zostawić na coś innego ;)

Zoey Deutch i Danila Kozlovsky

Zoey Deutch i Lucy Fry

Zoey i Danila chyba się lubią :)

Niebieskooka zabójczyni / Blue-Eyed Butcher

"Niebieskooka zabójczyni" - to dramat telewizyjny, oparty na prawdziwej i wzbudzającej
kontrowersje sprawie morderstwa dokonanego przez Susan Wright.
Sprawa odbiła się szerokim echem w Stanach a jej przebieg był śledzony przez całe
społeczeństwo.

Sam film, oczywiście trudno nazwać arcydziełem, ale jak na telewizyjne standardy
i budżet w wysokości 10000 $,  można ze względu na historię go obejrzeć.
Opowiada on historię Susan i Jeffa, na pozór idealnej amerykańskiej pary, żyjącej w Texasie.
Dwójka uroczych dzieci, dom na przedmieściach, przyjaciele, rodzina...
cudowny amerykański obrazek z kilkoma rysami.. a jedną z nich jest martwy Jeff
pochowany przez jego uroczą żonę na podwórku ich domu.

Cała sprawa była mocno kontrowersyjna, ponieważ kobieta twierdziła przed sądem,
że działała w samoobronie, natomiast oskarżycielka twardo dowodziła, że Susan
to socjopatka i bezwzględna morderczyni.
Jak dla mnie film idealnie oddał kontrowersyjność całej tej sprawy, a kreacja postaci stworzona
przez Sarę Paxton, była bardzo przekonywująca.

Rodzina Wright

 















 

Jeff i Susan

HISTORIA PRAWDZIWA:

W poniedziałek, 13 stycznia 2003 r. Susan Wright, lat 26, zamordowała swojego męża, Jeffa
Wright, lat 34, zadając mu 193 ciosy, dwoma różnymi nożami.
Chcąc zatuszować zbrodnie zakopała ciało pod ich domem, pomalowała
sypialnie - chcąc zamalować ślady krwi na ścianach, wyczyściła wybielaczem dywan,
zadzwoniła do rodziców z informacją o "rzekomym" pobiciu jej przez Jeffa.
A w środę 15 stycznia 2003 r. 2 dni po zabójstwie, Susan poszła nawet na komisariat policji
i złożyła zeznanie o "rzekomym" pobiciu, zgłaszając jednocześnie obawę o własne
bezpieczeństwo.
Po kilku dniach ukrywania tego faktu, widząc jak pies odkopuje zwłoki męża, w końcu nie
wytrzymała i 18 stycznia, poprosiła adwokata Neala Davisa, o przyjazd i przyznała się do
zamordowania męża.

Susan Wright podczas procesu

Proces rozpoczął się 24 lutego 2004 roku, i miał bardzo dramatyczny przebieg.
W procesie każda ze stron próbowała przekonać ławę przysięgłych do przedstawianego przez
siebie portretu oskarżonej. Prokuratura twierdziła, iż Susan uwiodła męża w łóżku, związała go
i dźgnęła go nożem ponad 193 razy, z tego 46 w okolice klatki piersiowej, 22 w brzuch 
i jeden w głowę tak głęboko, iż ułamał się czubek noża.
Wszystko to w nadziei uzyskania 200.000 dolarów z polisy ubezpieczeniowej.
Adwokat oskarżonej twierdził natomiast, że jego klientka przez lata była narażona na fizyczne
i psychicznie znęcanie się przez męża, i zabiła go, aby chronić siebie i swoje małe dzieci.
Susan nie przyznawała się bowiem do morderstwa, i cały czas utrzymywała iż zabiła męża w
samoobronie.

W najbardziej zdumiewającym momencie rozprawy, Siegler - prokurator, kazała wnieść na salę
rozpraw łóżko z sypialni Wright a młodszy prokurator wspiął się na materac i
został przywiązany do słupków łóżka. Siegler zdjęła szpilki i następnie okrakiem usiadła na
koledze, podniosła jeden z faktycznych noży, którym Susan zabiła męża i markowała 193
uderzenia. Przedstawienie to wywołało ogromne poruszenie.

Kelly Siegler podczas procesu

Dowód w sprawie - nóż którym został zabity Jeff

Podczas procesu wychodziło wiele nieścisłości. Na przykład - prokuratura twierdziła
iż ofiara była przywiązana do łóżka, jednakże pewne rany na rękach , ramionach, plecach
czy też nogach ofiary temu jakby zaprzeczały.
Oskarżona twierdziła, iż popełniła morderstwo w akcie samoobrony przed atakującym
ją mężem, ale wcześniej Dr Brownowi dokładnie opowiadała o zabiciu Jeffrey i twierdziła,
iż zrobiła to gdy spał, z tych zeznań w trakcie procesu się jednak wycofała, twierdząc
iż nie pamięta rozmowy z doktorem.
Fakt, iż była bita i zastraszana przez męża był poniekąd potwierdzany przez niektóre
osoby, jednakże nigdy nie było żadnych dowodów.

Zakrwawiony materac wyniesiony przez Susan

Jeff Wright zaczął remont patio i nieświadomie wykopał sobie grób.

 















W dniu 3 marca 2004 r., tylko po 5,5 godzinach obrad , ława przysięgłych wydała wyrok
i skazała SusanWright za zabójstwo pierwszego stopnia.
Prokuratorzy mieli nadzieję na co najmniej 55 lat więzienia, podczas gdy prawnik Wright
oczekiwał kary w zawieszeniu dla swojego klienta. Skazano ją na 25 lat więzienia.

Misty McMichael podczas zeznań

Jednakże w 2005 roku, Misty McMichael, podczas procesu apelacyjnego zeznała na temat przemocy i
nadużyć, których ona doświadczyła będąc w czteroletnim związku narzeczeńskim z Jeffem
Wright. I chociaż była uznawana za wątpliwie wiarygodnego świadka to Sąd Apelacyjny w Teksasie
10 listopada 2010 r., umniejszył wyrok Susan o pięć lat.

W tej chwili Susan nie ma kontaktu z dziećmi, została pozbawiona praw rodzicielskich.
Chłopcy przebywają pod opieką brata Jeffa.

Nie wiem czy Susan wyjdzie wcześniej z więzienia.. na pewno będzie o to wnioskowała.
I pomijając te wszystkie kontrowersje wokół tej sprawy... tak jak jestem skłonna uwierzyć w to, iż
mogło dochodzić do przemocy w ich rodzinie, to w 193 ciosy nożem w obronie własnej.. jakoś już nie..





truecrimezine.com
http://murderpedia.org
wikipedia.org
www.texasmonthly.com

Stacja Fruitvale / Station Fruitvale

"Stacja Fruitvale" to biograficzny dramat w reżyserii Ryana Coogler, który przedstawia ostatni
dzień życia Oscara Granta, 22-latka, zastrzelonego przez policjanta w Nowy Rok 2009 roku na
stacji metra.
Film nie jest oczywiście w 100% prawdziwym obrazem tego dnia, jednakże Coogler, bardzo
dokładnie badał wszystkie rejestry publiczne, wiadomości oraz bardzo ściśle współpracował
z rodziną Granta uzyskując informacje na jego temat.
Wszystko po to aby jak najdokładniej poskładać wszystkie wydarzenia z ostatniego dnia
Oscara i przedstawić je w swoim filmie. Dzięki tym działaniom, większość z tego co widzimy
należy do prawdziwych zdarzeń z życia Oscara Granta.

I właśnie ta prawda jest według mnie siłą tego filmu, ponieważ sam obraz pomimo,
iż otrzymał on nagrodę na Festivalu Sundance, jak dla mnie jest średni.
Ogląda się go nie źle , jednak nie powala. Chociaż.. przyznaję iż Michael B. Jordan,
bardzo realistycznie wcielił się w rolę Oscara.

Twórcy natomiast, zupełnie niepotrzebnie "wyprasowali i wybielili" jego postać,
sprawiając, iż w pewnym momencie, zaczęłam odnosić wrażenie - nierealności jego osoby.
Już sam fakt, iż jest to historia prawdziwa sprawia, że odbieramy ten obraz bardzo
emocjonalnie, do tego zabieg zastosowany przez reżysera na samym początku
tj. ukazanie nam prawdziwego - amatorskiego filmiku dokumentującego morderstwo Oscara,
sprawia, iż odczuwamy bardzo wyraźnie wszelkie emocje, dlatego też to gloryfikowanie
bohatera, jak dla mnie było już zupełnie nie potrzebne.

W każdym razie na pewno film warto obejrzeć .. może nie dla jego wyrazu artystycznego
lecz właśnie dla samej historii...  tragicznej, przejmującej i smutnej..
I mam nadzieję, iż także uczącej co niektórych, że mundur ma chronić.. a nie zabijać.


HISTORIA PRAWDZIWA:

Oscar Grant na kilkanaście sekund przed śmiercią

W nocy z 31 grudnia na 1 stycznia, doszło do zatrzymania kilku czarnych osób podejrzanych o
udział w bójce. Zatrzymanie to jak zostało później udowodnione -bezprawne, było
dokonane w dość agresywny sposób przez funkcjonariuszy.
I właśnie to agresywne zachowanie policji BART sprawiło, iż świadkowie tego
zdarzenia zaczęli nagrywanie go telefonami komórkowymi oraz kamerami video.

Podczas tej akcji zostaje sfilmowane jak jeden z funkcjonariuszy obrzuca epitetami
rasowymi oraz fizycznie atakuje Oscara Granta, natępnie Oscar skuty i bezbronny,
leżący twarzą do ziemi z kolanem policjanta Pirone na plecach, zostaje śmiertelnie postrzelony
przez Johannes Mehserle.
Według jednego z świadków, Grant krzyknął: "Postrzeliłeś mnie! Mam 4-letnią córkę! "

Grant zmarł siedem godzin później o 09:13, w Szpitalu Highland w Oakland.

Pomimo tego, iż policja próbowała skonfiskować kamery z nagraniami - zapisy zdarzenia
zostały wypuszczone natychmiast do sieci - w efekcie doszło do ogromnych protestów i
zamieszek. Zostało rozbitych setki samochodów, witryn sklepowych, kilka samochodów
prywatnych i licznych pojemników na śmieci i kontenerów . Wiele budynków użyteczności
publicznej, zostało mocno zniszczonych. Zamieszki zostały w końcu zlikwidowane ale w
efekcie doszło do co najmniej 105 aresztowań. Ponad 300 firm zostało dotkniętych aktami
wandalizmu.

protesty po ukazaniu się filmów z morderstwem w sieci.

 



Zarówno Pirone jak i Mehserle zostały postawione zarzuty, natomiast BART jako ich
pracodawca, odpowiadał za wszelkie szkody wynikające z ich zachowania w pracy.

Pogrzeb Oscara Granta

Johannes Sebastian Mehserle (urodzony w Niemczech w 1982)

J. Mehserle

Mehserle'owi postawiono zarzut morderstwa, jednakże twierdził on, iż zastrzelił Granta pomyłkowo, ponieważ myślał, iż strzela z paralizatora.
"Pomyłkę" tłumaczył stresem i nieodpowiednim szkoleniem. Jak jednak można pomylić
ciemny rewolwer z żółtym paralizatorem.. ? Tym bardziej iż nowoczesne paralizatory
ważą połowę wagi pistoletu ?

Niestety ława przysięgłych przyjęła jego wyjaśnienie i 8 lipca 2010 roku skazała go za zabójstwo
a nie morderstwo . Skazano go na zaledwie dwa lata za nieumyślne spowodowanie śmierci,
z czego odsiedział w prywatnej celi z dala od innych więźniów tylko 11 miesięcy.
W dniu 13 czerwca 2013 roku został zwolniony z więzienia.

W dniu 09 maja 2012 Mehserle, przez swoich prawników, odwołał się do Sądu Najwyższego
Kalifornii, chcąc "powrócić do pracy w policji". Na szczęście, ten apel został odrzucony we
wrześniu 2012.






Anthony Pirone

Anthony Pirone

Wiele osób uważa, iż Pirone był jednym z głównych inicjatorów wydarzeń prowadzących do
zabójstwa Granta. Pomimo, iż nie został formalnie oskarżony o popełnienie jakiegokolwiek
przestępstwa lub wykroczenia, to w czerwcu 2010 roku został zwolniony z pracy w BART, za
działania doprowadzające do zabójstwa oraz za napaść fizyczną na Granta.

W maju 2011 roku wstąpił do Armii Stanów Zjednoczonych. Obecnie służy w Afganistanie
i nie planuje powrotu do USA do roku 2014. Kiedy jednak wróci, będzie musiał walczyć
z oskarżeniami o oszustwa związane z wyłudzeniem pieniędzy z urzędu, które zostały
niedawno złożone. Aktualnie władze zbierają zrealizowane przez niego czeki dla bezrobotnych
za okres około siedmiu miesięcy, w czasie gdy pracował już w pełnym wymiarze czasu
w wojsku.




Marysol Domenici (podobno była dziewczyną Pirone w tym czasie)

Marysol Domenici

Wraz ze swoim partnerem, Tonym Pirone byli pierwszymi oficerami na stacji Fruitvale.
Starała się kontrolować tłum, niepewnie machając paralizatorem w Granta i jego przyjaciół.
Domenici groziła paralizatorem jednej osobie prosto w twarz, co jest niezgodne
z obowiązującymi przepisami.
W dniu 25 marca 2010, Domenici została zwolniona z policji, niestety pomimo
swojego udziału w zdarzeniu oraz jej kłamstw pod przysięgą - odzyskała pracę.

Kłamstwa Domenici :
1. Podczas wstępnych przesłuchań twierdziła, że Oscar Grant chwycił ją za ramię,
    jednak przy konfrontacji z filmem na którym widać iż Grant miał rękę na ramieniu
    swego przyjaciela Jacka Bryson , odwołała swoje oświadczenie.

2. Pod przysięgą twierdziła , że na stacji było 40-50 osób, że przez to był chaos i że bała się
    o swoje życie. Jednak, gdy pokazano film okazało się iż nie było więcej osób na samej stacji.


BART zapłaciło  $ 2,8 miliona odszkodowania matce i córce Granta. Może być także zasądzone
dodatkowe odszkodowanie dla ojca Granta i czterech jego przyjaciół, którzy godzinami w
kajdankach byli przetrzymywani na komisariacie w BART po strzelaninie.



Oscar Juliuss Grant III, urodzony 27 lutego 1986  - zmarł 1 stycznia 2009 r.

Oscar Grant III

Mieszkał w Hayward w Kaliforni. Miał córkę Tatianę.

Nie był kryształowym człowiekiem. Był aresztowany w sumie pięć razy, w wieku od 18 do chwili
jego śmierci, i spędził około dwóch lat łącznie w więzieniu.
W jednym przypadku, było to za handel ekstazy. Jego rodzina powiedziała natomiast,
że ​​przed śmiercią Grant zaczął poważnie myśleć o zmianie swojego życia na lepsze, a jego
dziewczyna, Sophina Mesa, z którą miał cztery-letnią córkę, powiedziała, że na dwa dni
przed jego śmierć rozmawiali o zamieszkaniu razem. Miał także w planie rozpoczęcie
nauki w szkole fryzjerskiej.

Oscar, Sophina i Tatiana

FILM vs FAKTY

- Telefon do babci po przepis na rybę:  Prawdziwe chociaż nie w tym dniu
scena ta oparta jest na prawdziwym zdarzeniu: Zgodnie z tym co mówi babcia Bonnie Johnson,
Grant "Zadzwonił do mnie kiedyś i powiedział:" Babciu, mam tu klientkę pytającą, jak
przyrządzić rybę. Zapytałam: Czy ona chce piec lub smażyć? - Oscar chciał mój sekretny przepis" 

- na podróż pociągiem namówiła go matka - prawda
rzeczywiście matka Oscara zasugerowała iż on i jego przyjaciele powinni jechać pociągiem
do San Francisco na uroczystości.


- rozmowa z córką i złożona obietnica: prawda
Oscar złożył córce Tatianie obietnicę, że zabierze ją do Chuck E . Cheese na następny dzień,
na pizzę.

- scena z psem : częściowa prawda
samo zdarzenie miało miejsce, jednakże nie dotyczyło ono Oscara.



Pod tym linkiem można obejrzeć filmy nagrane przez świadków morderstwa na stacji metra Fruitvale:
http://www.youtube.com/watch?v=ufBtJs9lEjo



www.slate.com
en.wikipedia.org
http://sfbayview.com
http://blogs.kqed.org

Obrońcy skarbów / The Monuments Men

"Obrońcy skarbów" - to oparty na faktach dramat wojenny, w reżyserii George Clooneya.
Z zasady nie oglądam filmów wojennych, jednakże na ten film czekałam
z niecierpliwością, ponieważ ten kawałek historii II wojny światowej rzadko
był w filmie poruszany.
Po za tym nie oszukujmy się obsada filmu także zdziałała swoje ;)
George Clooney, Matt Damon, Bill Murray, John Goodman,  Cate Blanchett ..
a to tylko kilka nazwisk.

Sam film oceniam jako niezły.. trochę nadmuchany, trochę przesłodzony,
ale ogólnie oglądało się go całkiem dobrze.
Pomimo poważnego tematu, zostało do filmu przemyconych kilka humorystycznych
scen i dialogów, dzięki czemu obraz zyskał kilka dodatkowych punktów.
Nie ma tam wielkich scen akcji, nie ma zbyt dużo strzelaniny i drastycznych
scen wojennych.. ale według mnie to dobrze, ponieważ dzięki temu
widz skupia się na tym co obraz miał ukazać.. bohaterów ratujących ludzką
spuściznę.

Ok, na pewno daleko mu do oskarowego dzieła, jednakże Ci którzy interesują
się historią na pewno obejrzą go z zaciekawieniem... ja osobiście go polecam.


PRAWDZIWA HISTORIA

Zrabowane przez III Rzeszę dzieła sztuki.

"Monuments men" -  elitarna jednostka, zwana inaczej „ludzie od zabytków”, która w czasie II wojny ratowała zrabowane przez Niemców dzieła sztuki.
Jej trzon stanowiło zaledwie siedmiu oficerów, jednakże w programie MFAA ( Sekcja Zabytków, Sztuk Pięknych i Archiwum)  działało o wiele więcej osób, grupa ta w pewnym momencie liczyła ok 350 mężczyzn i kobiet z trzynastu krajów.
Tworzyli ją historycy sztuki, kuratorzy, dyrektorzy muzeów, artyści i architekci.
Wielu z nich było rezerwistami, ale wielu nie miało wogle doświadczenia wojskowego,dlatego też musieli przejść podstawowe szkolenie wojskowe.

Poszukiwali oni miejsc, w których naziści ukrywali zrabowane dzieła, a także sporządzali listy inwentarskie i protokoły niezbędne do ustalenia pochodzenia odnalezionych dzieł. Z szacunków waszyngtońskiego House Banking Committee wynika, że w latach 1933 – 1945 hitlerowcy przywłaszczyli, zrabowali lub zarekwirowali ok 600 tys. dzieł sztuki. Polska lista zaginionych zabytków obejmuje kilka tysięcy pozycji. Wśród nich są dzieła największych mistrzów - Rafaela, Rembrandta, Rubensa.

1945 zdjęcie łupów Hitlerowskich w kopalni soli Alt Aussee

Harry Ettlinger z Rembrandtem, który został ukryty w kopalni soli, 1945

Scena w filmie (po lewej). Po prawej - fakt - ponad 100 ton złota w kopalni soli w Merkers  15 kwietnia 1945 roku.

Na amerykańskich aukcjach teraz zaczynają właśnie pojawiać się dzieła sztuki, które po 1945 roku przywozili do Stanów wracający z wojny żołnierze, ponieważ niektórzy żołnierze przywozili sobie "pamiątki" z wojny.
Także w innych częściach świata coraz częściej zostają odnajdywane zrabowane podczas wojny dzieła sztuki. Na przykład w listopadzie 2013 r. w mieszkaniu 80-letniego mieszkańca Monachium policja znalazła 1 500 uważanych dotychczas za zaginione dzieł sztuki, w tym obrazy Picassa,
Matisse'a i Chagalla . Wśród tej kolekcji znajdują się w większości przedmioty zagrabione przez władze III Rzeszy.



BOHATEROWIE :

George Stout (1897-1978) - ( w filmie George Clooney)

był jednym z pierwszych członków powoływanych do MFAA.
W 1924 roku ożenił się z Margaret Hayes, z którą miał dwóch synów, Roberta i Thomasa.
Był podobno cichym, pokornym człowiekiem, który nie chwalił się swoimi osiągnięciami, ale zamiast tego pracował bez wytchnienia, aby zachować dzieła sztuki. Miał podobno także "cudownie cierpkie poczucie humoru" :)

W Europie w 1944-1945 , nadzorował inwentaryzację i wydobycie kilku tysięcy dzieł sztuki ukrytych w kopalniach soli , kościołach i innych miejscach. Pod koniec wojny wyjechał do Tokio, gdzie pełnił funkcję szefa MFAA.
Po powrocie do Stanów Zjednoczonych w 1946 roku , pracował jako dyrektor Muzeum Sztuki w Worcester oraz w Isabella Stewart Gardner Museum aż do przejścia na emeryturę w 1970 roku. Otrzymał Army Commendation i Brązową Gwiazdę medal za pracę w MFAA .



James Joseph Rorimer (1905 - 1966) - ( w filmie grany przez Matta Damona)



był amerykańskim kuratorem muzeum i dyrektorem Metropolitan Museum of Art. Jego rodzina miała korzenie żydowskie, a ich nazwisko rodowe brzmiało "Rohrheimer". W 1927 Rorimer, ukończył Harvard z wyróżnieniem, z dyplomem w sztukach pięknych. W 1942 roku ożenił się z Katherine Serrell Rorimer. Mieli dwoje dzieci, Anne i Louis.
Będąc w Paryżu, spotkał się z Rose Valland - panią historyk sztuki i pracownicą Galerie Nationale du Jeu de Paume, uzyskując spis kradzionych w Francji dzieł sztuki. Był odpowiedzialny za zajmowanie się dziełami sztuki przywłaszczonymi sobie zarówno przez Goringa jak i Goebbelsa. Po wojnie w 1949 roku Rorimer wrócił do Met i rozpoczął pracę jako dyrektor muzeum Cloisters. Zmarł na atak serca w 1966 roku.


Walker Hancock (1901 - 1998) - (w filmie grany przez Johna Goodmana )



Wybitny amerykański rzeźbiarz i nauczyciel - który za swoje prace otrzymał wiele nagród i wyróżnień. Żonaty z Saimą Nutka Hancock.
Kontrolował ogromny zbiór dzieł odnalezionych w kopalni miedzi w Siegen na początku kwietnia 1945 r. zawierająca relikwie Karola Wielkiego z katedry w Akwizgranie .
Po wojnie wrócił na swoje stanowisko - szefa wydziału rzeźby Akademii Pennsylvania Sztuk Pięknych , i pozostał tam aż do 1967 roku.





Lincoln Kirstein (1907 - 1996) - ( w filmie grany przez Boba Balaban)

amerykański pisarz , impresario , koneser sztuki i figura kulturowa w Nowym Jorku.
Dorastał w zamożnej żydowskiej rodzinie. Miał żonę Eileen, był biseksualistą. Osobiście zaangażowany w odnajdywanie dzieł sztuki wokół Monachium oraz w kopalni soli w Altaussee. W późniejszych latach, Kirstein zmagał się z chorobą psychiczną afektywną dwubiegunową - charakteryzowała ją maniia, depresjia i paranoia. Tygodniami przebywał w kaftanie w szpitalu psychiatrycznym.

Ronald Edmond Balfour ( 1904-1945 )  - (w filmie grany przez Hugha Bonneville)




Brytyjski historyk i wykładowca w Cambridge - urodził się w zamożnej rodzinie wojskowej i był najstarszym z sześciorga dzieci. Miał 40lat kiedy wstąpił do - Monuments men. Zginął w Kleve - 10 marca, podczas gdy on i czterech innych mężczyzn przeprowadzało ewakuację rzeźb z uszkodzonego kościoła.
To on powiedział : " Każda cywilizacja jest tworzona, nie tylko przez własne osiągnięcia, ale także przez to, co odziedziczyła od przeszłości . Jeśli te rzeczy będą zniszczone, stracimy część naszej przeszłości , i bedziemy o to ubożsi."


Robert Posey (1904 - 1907) - (w filmie grany przez Billa Murray)

Znany architekt, - miał żonę Alice i syna Woogie.
W Priory Church of Mont Saint Martin we Francji , odkrył pod tynkiem rzadkie malarstwo ścienne Zwiastowania NMP pochodzący z 1350-1375. Wkrótce potem , w Hungen , Niemcy , Posey i Kirstein odkryli osiem budynków, które wchodziły w skład Race Institute, używane przez Alfreda Rosenberga do " badań ". Znaleźli pokoje pełne Tory , wycinki antysemickich archiwów i innych żydowskich konfiskowanych materiałów. Jego największym chyba osiągnięciem było odkrycie kopalni soli w Altaussee. Znaleziono tam między innymi Madonne z Brugii Michała Anioła oraz tysiące innych dzieł sztuki ukrytych głęboko w komorach kopalni. Po powrocie z wojny do domu, wznowił karierę jako architekt.


Harry Ettlinger ( ur. 1926 ) - (w filmie grany przez Dimitri Leonidas)

Tłumacz języka niemieckiego. Urodził się w Niemczech w Karlsruhe w rodzinie żydowskiej. W 1938 roku rodzina  uciekła do USA. W stanie New Jersey, Harry ukończył szkołę, tuż przed wcieleniem do armii. Pracował 700 metrów pod ziemią każdego dnia , aby rozpocząć długi, żmudny proces wydobywania obrazów z kopalni soli w Heilbronn i Kochendorf w południowych Niemczech. Po wojnie wrócił do domu do New Jersey , gdzie uzyskał dyplom inżyniera i administracji biznesu i wyprodukowanych systemów naprowadzania broni jądrowej.


Rose Valland (1898 - 1980) - (w filmie grana przez Cate Blanchett)

francuska historyk sztuki, członkini francuskiego ruchu oporu, kapitan w wojsku francuskim, oraz jedna z najbardziej utytułowanych kobiet w historii Francji.
Potajemnie spisała szczegóły nazistowskiej grabieży narodowych i prywatnych dzieł sztuki dzięki czemu uratowała ich tysiące. Trzymając w tajemnicy swoją znajomość języka niemieckiego, przez cztery lata śledziła, gdzie i do kogo w Niemczech zostają wysłane francuskie dzieła sztuki. Ryzykowała swoim życiem aby dostarczyć informacje do francuskiego ruchu oporu o transportach kolejowych dzieł sztuki, po to, aby błędnie nie wysadzili pociągów załadowanych bezcennymi skarbami Francji.
W 1944 r. Valland przekazała szczegóły nazistowskiej grabieży James'owi Rorimer. Jednym z największych odkryć był łup na zamku Neuschwanstein , gdzie dokumentacja Valland okazała się bardzo pomocna , pokazując dokładnie, do kogo należały prace , co bardzo przyspieszyło procesu restytucji.
Po wyzwoleniu Paryża przez aliantów , Rose Valland pracowała jako członek " Komisji do odzyskiwania dzieł sztuki "







http://www.polityka.pl
http://www.rmf24.pl
http://www.dailymail.co.uk
http://www.smithsonianmag.com
http://www.historyvshollywood.com