Idol / Danny Collins

Film "Idol" jest historią starego rockmana, który dzięki jednemu listowi próbuje zmienić swoje życie, porzucając intensywne i puste życie na rzecz samego siebie...
Kreacja stworzona przez Al Pacino mnie osobiście zachwyciła... i pomimo oczywistego braku urody u Alla ... cudownie się go oglądało :)
Inspiracją do stworzenia tego filmu była prawdziwa historia jednego, krótkiego listu napisanego przez Johna Lennona...

John Lennon

W roku 2005 do brytyjskiego muzyka Stevena Tilstona odezwał się pewien kolekcjoner pamiątek z ery Beatlesów, z prośbą o stwierdzenie autentyczności listu podpisanego przez Johna i Yoko, którego był właścicielem.
I to był właśnie ten moment, w którym Steve dowiedział się, że wogle taki list istnieje.

Jak się później okazało....

W 1971 roku Steve Tilston jako młody piosenkarz muzyki folkowej udzielił dziennikarzowi ZigZag-a Richardowi Howell wywiadu, w którym przyznał, że obawia się, iż ewentualne bogactwo i sława może negatywnie wpłynąć na jego twórczość muzyczną.
Słowa te musiały na Lenonie zrobić wrażenie, ponieważ postanowił odpisać młodemu muzykowi i w swoim liście, zawarł własne przemyślenia na temat sławy i fortuny w stosunku do jego własnych możliwości jako autora tekstów, stwierdzając, że doświadczył zarówno ubóstwa jak i wielkiego bogactwa, i żaden z tych stanów nie miał szkodliwego wpływu na jego teksty.

"Bycie bogatym nie zmienia twojego doświadczenia w sposób myślenia", napisał Lennon. "Jedyną różnicą jest to, że w zasadzie nie trzeba martwić się o pieniądze - żywność - dach - etc, ale wszystkie inne doświadczenia - emocje - relacje - są takie same, jak Ty."
Na końcu listu wpisał swój numer telefonu, by mogli to jeszcze przedyskutować.

Niestety Lennon wysłał list do biura magazynu ZigZag, adresując go zarówno do Steva Tilston jak i dziennikarza, który przeprowadzał z nim wywiad, Richarda Howella.
Tilston wierzy, że ktoś związany z biurem ZYGZAK w Londynie, zamiast mu go przekazać, po prostu go sprzedał.W 2010 roku wartość listu szacuje się na ponad 10.300 dolarów.

Steve Tilston

Steve Tilston nagrał ponad dwadzieścia albumów w przeciągu trwającej cztery dekady karier.
Zdobył także wiele nagród, w tym nagrodę BBC Folk 2012 w kategorii Best Song of the Year.

Jednak jak sam mówi : nigdy nie stał się wystarczająco bogaty, aby dowiedzieć się czy sława i bogactwo miałyby negatywny wpływ na teksty jego piosenek.

Steve Tilston, ma córkę Martę i syna, Joe. Oboje poszli w ślady ojca i zajmują się muzyką.
Martha Tilston jest zawodową śpiewaczką a Joe Tilston śpiewa i gra na basie dla zespołu The Embers Band.

Joe Tilston

Martha Tilston

http://www.historyvshollywood.com
wikipedia.com
moviepilot.com
facebook.com

Jamesy Boy

James Burns: reżyser, poeta, oraz inspiracja dla filmu "JAMESY BOY".

James Burns

Wychował się w Denver, Colorado. Miał 6 lat, kiedy po raz pierwszy został usunięty z domu i od tego czasu prawie połowę swojego życia spędził za kratkami . W wieku 15 lat został sądzony i skazany jak dorosłych i odsiedział 4 lata więzienia w więzieniu o zaostrzonym rygorze.

Wychowywała go samotna matka, która zmagała się z uzależnieniem od narkotyków.
Gdy miał 6 lat zabrała go do nieznanego mu miejsca i bawili się prawie całą noc, grając przy stole w Connect 4. Był wniebowzięty mogąc spędzić z matką czas. Gdy w pewnym momencie wrócił z łazienki, matki nie było.. za to kilku mężczyzn w lateksowych rękawiczkach poinformowało go, iż matka wyszła a on musi pójść z nimi. Nie znał tych mężczyzn, był przerażony.. kopał i krzyczał.. przytrzymali go na ziemi a następnie zamknięto go w izolatce. Tam dostał zastrzyk, który pozbawił go przytomności na kilka godzin.

Po przebudzeniu, nie wiedząc gdzie jest i gdzie znajduje się jego mama, płakał , krzyczał, walił w drzwi... to skutkowało kolejną dawką prochów. Trwało to ok 2 tygodni. Po tym czasie odebrała go matka. Znalazła go nafaszerowanego lekami, na zakrwawionej podłodze w koszuli. Takie przeżycia w izolatce zapewnili mu lekarze z Szpitala Dziecięcego w Kolorado.

Od tamtej pory przebywał w izolatkach wielokrotnie. Zamykano go tam "dla jego dobra", ponieważ był agresywnym dzieciakiem. Przez co otrzymał opaskę z chipem oraz już jako nastolatek był traktowany jako dorosły.

James uważa, iż odosobnienie i izolatka to najgorsze co może się człowiekowi przytrafić.
"W takich warunkach twój umysł staje się Twoim wrogiem. Ludzie różnie sobie z tym radzą.. niektórzy przesypiają całe dni, inni tak jak on wyobrażają sobie iż są w zupełnie innym miejscu."
Według Jamesa deprywacja sensoryczna przychodzi gdy twój umysł zaczyna się obracać przeciwko Tobie. Świetlówki zaczynają brzęczeć głośniej, nie można spać. Gdy się zaśnie przychodzą koszmary. Każdego dnia, kiedy się budził, czuł że coś w nim umiera - a to było najgorsze uczucie, uczucie pustki.
Aby się uratować, zaczął pisać poezję.. dzięki niej przenosił się po za mury więzienia.

Jak sam mówi: "Co mogłem zrobić? Mogłem się zdenerwować. Mógłbym uderzać w ściany, aż moje kostki zaczną krwawić. Mogłem żadać aby strażnicy przyszli i mieć nadzieję że będziemy walczyć  - bo to byłoby lepsze niż brak jakiegokolwiek kontaktu w ogóle. Myślałem, że spędzę resztę życia w więzieniu."
Według Jamesa większość ludzi nie wyjdzie z izolatki bez szwanku, uważa iż niektórzy ludzie spędzają całe swoje późniejsze życie próbując je naprawić. Nikomu nie należy życzyć takiego doświadczenia - to forma tortur. Tym bardziej nie powinny tego doświadczać dzieci.

James Burns poprzez własne doświadczenia i walkę którą musiał stoczyć sam ze sobą postanowił głośno poinformować społeczeństwo jakie szkody może zrobić izolacja. Zrobił film dokumentalny, napisał wiersze oraz pomógł zrobić film o swoim życiu. Rozpoczął także współpracę z American Civil Liberties Union (ACLU) czyli amerykańską organizacją non-profit której celem jest ochrona praw obywatelskich gwarantowanych przez konstytucję.
Sprzedał także prawa do swojej historii bracią White dla których ten film był ich pierwszym. Film został nakręcony w okolicach Baltimore w ciągu pięciu tygodni. Wszystkie postacie w filmie zostały oparte na kompilacji kilku prawdziwych ludzi z życia Jamesa.

Aktualnie James jest poetą i artystą mieszkający w Nowym Jorku. Studiował pisarstwo i poezje
w Borough od Manhattan Community College oraz ma nadzieję kontynuować swoją edukację.
Jego matka wciąż stara się związać koniec z końcem i walczy o lepsze życie. Jego relacje z matką
są jednak dużo lepsze.

Sam film zebrał niezbyt dobre opinie krytyków filmowych. Jak dla mnie można go obejrzeć chociażby ze względu na sam przekaz filmu. No i na FilmWeb ma niezłą notę 7.0



Aktualnie, w USA codziennie w całym kraju, dzieci w wieku do 13 lat zamykane są w izolatkach.
W pokoju wielkości miejsca parkingowego spędzają ponad 22 godzin na dobę.
Dla tak młodych ludzi, którzy wciąż się rozwijają - konsekwencje są katastrofalne.




Poezja Jamesa jest dostępna na stronie:  www.poetrysoup.com















www.reddit.com
pl.wikipedia.org/
www.aclu.org
http://www.jamesburns.nyc

Złota dama / Woman in Gold

"Złota dama" - to film opowiadający historie jednego obrazu.. historię jednej kobiety.. i jednej zwycięskiej walki.

mała Maria Bauer-Bloch

Maria Altmann to skromna kobieta, pochodząca z zamożnej rodziny żyjącej w przedwojennym Wiedniu, rodziny, która jak wiele innych została w zuchwały sposób ograbiona przez nazistowskie władze Austrii oraz zmuszona do ucieczki z swojego kochanego miasta i kraju.

Urodziła się w 1916 roku w zamożnej żydowskiej rodzinie. Była ukochaną siostrzenicą Adele Bloch-Bauer , bogatej mecenas żydowskiej sztuki i co najważniejsze w tej historii, modelką na najbardziej znanych obrazach Gustava Klimta, między innymi na wartym ponad 100 mln dolarów obrazie "Złota Adela", który dla Austrii jest najcenniejszą narodową relikwią zwaną "austriacką Mona Lisą".

Adele Bloch-Bauer rok 1910

W 1937 roku Maria poślubiła Fredrick Altmann śpiewaka operowego. Ich szczęście jednak nie trwało długo, ponieważ w 1938 roku Fredrick został aresztowany w Austrii razem z 6 tysiącami żydów i przewieziony do obozu koncentracyjnego w Dachau gdzie spędził ok 2 miesięcy. Został zwolniony po tym jak jego brat, który wcześniej zbiegł do Francji zgodził się na oddanie w ręce niemieckie Fabrykę tekstylną, której był właścicielem.

Maria i Fritz w dniu ślubu 1937 rok

zdjęcie ślubne Mari

Razem z Marią uciekli uciekli z kraju pozostawiając swoich bliskich oraz cały majątek, w tym biżuterię, która później znalazła się w kolekcji Hermanna Göringa.
Wielu z ich przyjaciół i krewnych, którzy pozostali w Wiedniu albo zostali zabici przez nazistów albo nie mogąc znieść tego co stało się z ich krajem i życiem, popełnili samobójstwo.
Krótko mieszkali w Liverpoolu, następnie wyjechali do Los Angeles, gdzie Maria otworzyła sklep z tkaninami kaszmirowymi, a Fritz dostał pracę w spółce lotniczej Lockheed. Mieli trzech synów i córkę.

Portret Adele Bloch-Bauer I

"Portret Adele Bloch-Bauer I" został zlecony Klimt-owi w lecie 1903 roku przez Ferdinanda Bloch-Bauera. Zamierzał wręczyć portret żony jako prezent dla rodziców na ich rocznicę. Portret został zaprezentowany publicznie na początku 1907 roku.

Gustav Klimt

Malarz tworzył swoje wielkie dzieło przez 3 lata, malując Adele, która prawdopodobnie była jego  kochanką, chociaż nigdy tego nie udowodniono. Obraz składa się z gotowego portretu oleju oraz srebra i złota na płótnie.
Adele Bloch-Bauer, zmarła na zapalenie opon mózgowych w 1925 roku w wieku 43 lat. Maria miała wtedy 9 lat i pamięta ciotkę jako "bardzo fajną, bajecznie elegancką i interesującą kobietę".

Dla Marii, obraz ten był cenną pamiątką rodzinną, jedną z wielu zrabowanych przez nazistów. W 1998 roku Maria dowiedziawszy się iż obraz ten został zrabowany a nie jak pierwotnie myślała darowany przez ciotkę Państwowej Galerii, postanowiła odzyskać pamiątkę rodzinną.

Pomagał jej w tym Randy Schönberg - przyjaciel rodziny Marii, który posiadając rodzinę z jednym dzieckiem a drugim w drodze, rzucił pracę w dużej firmie prawniczej poświęcając całą swoją uwagę sprawie Marii Altmann.

Randy Schönberg

Sprawa była bardzo trudna. Wiedeńscy prawnicy robili wszystko, aby udowodnić, że Maria Altmann nie ma prawa do obrazów, które zostały skradzione jej rodzinie. Jak sama to skomentowała... "Będą opóźniać, opóźniać, opóźniać, mając nadzieję, że umrę," "Ale zrobię im przyjemność i będę się trzymać przy życiu."

Aby założyć sprawę w Austrii, Maria Altmann musiałby wpłacić duży depozyt odzwierciedlający wartość obrazów. "W tym przypadku, to byłoby niemal kilka milionów dolarów ", mówi Randy Schönberg. Dlatego też Randy w sierpniu 2000 roku złożył pozew przeciwko Austrii (Republika Austrii v. Altmann), jako powód podając zarobki Austrii w USA za sprzedaży plakatów i książek prezentujących obrazy Klimta.

Maria Altmann i Randy Schönberg

Walka pani Altmann o odzyskanie obrazu trwała osiem lat od 1998 do 2006 roku i zakończyła się wielkim sukcesem.

Maria Altmann zmarła w 2011 r., w wieku 94 lat. Sprzedała "Złotą Adelę" za 135 mln dol. Ronaldowi Lauderowi, synowi Estee Lauder, założycielowi słynnej spółki kosmetycznej, pod warunkiem, że obraz będzie na stałe wystawiony w jego Neue Galerie w Nowym Jorku.

Była szczęśliwą babcią sześciorga wnucząt i prababcią jednego prawnuczka.
Nigdy nie kupiła sobie nowego samochodu ani nie odnowiła domu, a większość pieniędzy ze sprzedaży obrazu przeznaczyła na cele charytatywne. Twierdziła, że w tej sprawie nigdy nie chodziło jej o pieniądze: chciała pokazać Austrii, że naprawdę jest coś takiego jak sprawiedliwość.

www.pinterest.com
http://www.biography.com

http://www.historyvshollywood.com
www.polskatimes.pl
jwa.org/encyclopedia/article/bloch-bauer-adele
globaljournalist.jour.missouri.edu
schoenblog.com
www.flickr.com 
http://eklektx.com 

Selma

"Selma" film ukazujący wycinek z wielkiej walki Martina Luther Kinga o prawa czarnoskórych amerykańskich obywateli. Zrealizowany typowo po amerykańsku, pełen patosu i uniesień. Ukazane w filmie wydarzenia, należą do bardzo krwawej i smutnej historii Ameryki, jednakże sam sposób ich pokazania według mnie trochę płaski i haotyczny.


"Miałem sen, iż pewnego dnia ten naród powstanie, aby żyć wedle prawdziwego znaczenia swego credo: „uważamy za prawdę oczywistą, że wszyscy ludzie zostali stworzeni równymi”.

Martin Luther King

Pastor w kościele baptystycznym i wielki działacz na rzecz równouprawnienia, zniesienia dyskryminacji rasowej. Był czołową postacią w organizowaniu bojkotu przez afro-amerykanów w Montgomery autobusów.

W 1963 roku osiągnął pierwsze wielkie sukcesy w walce o wolność afro-amerykanów w kampanii Birmingham. Demonstracje w Birmingham były najbardziej masowymi protestami na rzecz praw obywatelskich. W Birmingham w Alabamie, miał miejsce gwałtowny opór białej ludności przeciwko desegregacji.  Miasto nazwano "Bombingham", ze względu na częstotliwość ataków na domy i działaczy czarnoskórych. Podczas demonstracji King został uwięziony i przetrzymywany w odosobnieniu.

Po jego uwolnieniu w maju, tysiące uczniów i studentów wyszło na ulice protestować. Telewizja pokazywała próby zatrzymania protestujących. Pokazywano działania z wykorzystaniem pałek policyjnych, psów i węży pożarniczych wysokociśnieniowych przeciwko młodym protestującym, które wywołały globalne oburzenie i zdobyły poparcie opinii publicznej dla sprawy Kinga.

Birmingham - demonstracje

Sukces w Birmingham doprowadził do ogromnego Marszu na Waszyngton w dniu 28 sierpnia 1963 roku w którym wzięło udział ponad 200 tysięcy osób. W Lincoln Memorial, King wygłosił swoją słynną mowę "I Have a Dream", mowę która przewidywała dzień, w którym wolności i równość dla wszystkich stanie się rzeczywistością w Ameryce.

W swojej walce King został aresztowany prawie 30 razy, próbując bronić praw obywatelskich .
Był najmłodszą osobą która otrzymała Pokojową Nagrodę Nobla. Otrzymał ją w wieku 35 lat w 1964 roku.

Urodził się jako Michael King, Jr. 15 stycznia, 1929, jako średnie dziecko Martina Luthera King, Sr. i Alberty Williams King. Miał starszą siostrę, Willie Christine i młodszego brata, Alfreda. W 1931 roku, kiedy jego ojciec zmienił mu imię Michale na Martin Luther po słynnym protestanckim przywódcy. Kiedy Martin miał sześć lat, imię zostało zmienione legalnie na świadectwie urodzenia na Martin Luther King, Jr.

Był bardzo wrażliwym dzieckiem - w wieku 12 lat, MLK próbował popełnić samobójstwo po śmierci swojej babci. Babcia zmarła na atak serca, jednak mały Martin uważał, iż śmierć nastąpiła z jego winy, dlatego też zrozpaczony, wyskoczył z okna drugiego piętra w swoim rodzinnym domu.

18 czerwca 1953 poślubił Corettę Scott pomimo, iż Coretta bardzo długo była odporna na zaloty Martina, ponieważ nie była zachwycona jego wzrostem - był jej równy. Państwo King mieli czworo dzieci.

Rok 1963 - ostatnie rodzinne zdjęcie Kinga

King został zamordowany w godzinach wieczornych, gdy stał na balkonie motelu Lorraine w Memphis, Tennessee. Przyjechał do Memphis, aby przygotować się do marszu poparcia dla strajkujących pracowników sanitarnych. Trafiony kulą z karabinu w policzek poniósł śmierć na miejscu.

Postrzelony King

Do zabójstwa przyznał się James Earl Ray. Jednakże wkrótce po tym odwołał swoje zeznania i przez lata próbował, uzyskać nowy proces. Zmarł w więzieniu w 1998 roku podczas odbywania 99-letniego wyroku.

James Earl Ray

W USA istnieje ponad 900 ulic nazwanych imieniem Kinga w ponad 40 stanach.




POZOSTAŁE POSTACIE

Cztery dziewczynki zabite w zamachu 15 września 1963 w Selma (w prawo od góry po lewej, Addie Mae Collins, Cynthia Wesley, Carole Robertson i Carol Denise McNair)

Kościół po zamachu

Wczesnym rankiem w niedzielę, 15 września 1963, czterech członków Ku klux klanu Thomas Edwin Blanton, Jr;  Herman Frank Cash; Robert Edward Chamblissa; Bobby Frank Cherry podłożyli laski dynamitu pod schodami kościoła, w pobliżu piwnicy. Około 10:22, anonimowy mężczyzna zadzwonił do kościoła i po prostu wypowiedział słowa: "Trzy minuty". Mniej niż minutę później, bomba wybuchła. W piwnicy kościoła było pięcioro dzieci, które zmieniały szaty do chóru. Według jedynej która przeżyła, eksplozja wstrząsnęła całym budynkiem i wyrzuciła ciała dziewczynek w powietrze "jak szmaciane lalki."

FBI nie napotykało trudności w początkowym śledztwie w sprawie zamachu. Mieli czterech podejrzanych ale świadkowie nie chcieli rozmawiać i brakowało fizycznych dowodów. Ponadto informacje z ich śledztwa nie były dopuszczane w sądzie. W rezultacie w 1968 roku, formalnie zamknięto dochodzenie w sprawie zamachu bez wniesienia oskarżenia przeciwko podejrzanym. Akta zostały zamknięte na polecenie J. Edgara Hoovera.

 

William Baxley

Sprawa pozostała nierozwiązana dopóki William Baxley nie został wybrany prokuratorem generalnym w styczniu 1971 roku w stanie Alabama^. Baxley zebrał oryginalne dokumenty odkrywając, że śledztwo nie było zbyt dokładne, niemniej jednak, oficjalnie wznowił sprawę.  Baxley był wstanie odbudować zaufanie kluczowych świadków, którzy byli niechętni do składania zeznań w pierwszej próbie. Odnalazł świadków którzy potwierdzili, iż Chamblissa umieścił bombę pod kościołem, zebrał również dowody na zakup dynamitu przez Chamblissa. Zażądał dostępu do oryginalnych akt FBI i stwierdził, że dowody zgromadzone przez FBI przeciwko podejrzanym pomiędzy rokiem 1963 i 1965 nie zostały ujawnione prokuratorom w Birmingham.


Robert Chamblissa, w wieku 73 lat, stanął przed sądem w Jefferson County Courthouse Birmingham. W 1977 roku został uznany winnym i skazany na dożywocie. Zmarł w szpitalu w dniu 29 października 1985 roku w wieku lat 81. Do końca wielokrotnie twierdził, iż jest niewinny i że to Gary Thomas Rowe Jr. był rzeczywisty sprawcą.

Robert Chamblissa

Gary Thomas Rowe

Thomas Edwin Blanton, Jr. został postawiony przed sądem w Birmingham,w dniu 24 kwietnia 2001 roku. Blanton nie przyznał się do winy, i nie zdecydował się zeznawać we własnym imieniu w całym procesie. Został skazany na karę dożywotniego pozbawienia wolności i pozostaje jedynym sprawcą zamachu z 1963, który wciąż żyje.

Thomas Edwin Blanton

Bobby Frank Cherry był sądzony w Birmingham, w dniu 6 maja 2002 roku^. Cherry również nie przyznał się do winy i nie zdecydował się zeznawać we własnym imieniu w całym procesie. Po południu 22 maja po prawie siedmiu godzinach obrad, został skazany za cztery morderstwa pierwszego stopnia i skazany na dożywocie. Bobby Frank Cherry zmarł w więzieniu na raka 18 listopada 2004 roku, w wieku 74 lat.

Bobby Frank Cherry

Herman Frank Cash  nie został nigdy formalnie oskarżony o żadne przestępstwo. Twierdził, że jest niewinny i przeszedł badanie wariografem przeprowadzone przez FBI. Zmarł w 1994 roku w Pinson, Alabama.

 Annie Lee Cooper 

Annie Lee Cooper  - film i real

W styczniu 1965 miał miejsce incydent podczas próby zarejestrowania się przez Annie jako wyborca upoważniony do głosowania. Szeryf Jim Clark kazał opuścić jej gmach sądu szturchając ją i uderzając. Aby chronić siebie i innych, 54-letnia Cooper wyprowadziła cios powalając szeryfa na ziemię na oczach kamer . Następnie Cooper została aresztowana i przewieziona do więzienia okręgowego gdzie przetrzymywano ją 11 godzin.

 Jimmie Lee Jackson

Jimmie Lee Jackson- prawdziwy i filmowy

18 lutego 1965 roku Jimmie Lee został dwukrotnie postrzelony z bliskiej odległości.
Był diakonem w kościele Jana Chrzciciela w Marion, Alabama i udzielał się w ruchu walki o prawa obywatelskie. Brał udział w proteście majżcym na celu wsparcie i ochronę kolegi Jamesa Orange. Protestujący zostali zaatakowani przez organy ścigania przy wyłączonych światłach ulicznych aby ułatwić działania policji pod osłoną ciemności. Jackson i inni byli ścigani aż do lokalnej kawiarni gdzie szukali schronienia.Tam matka Jimmiego Lee i jego 82 letni dziadek zostali pobici przez policjantów.

Jackson, który miał 26 lat , zmarł po ośmiu dniach od postrzału i stał się jednym z bohaterów ruchu praw obywatelskich .


Dopiero 45 lat później, do morderstwa przyznał się James Bonard Fowler . 77 -letni mężczyzna zostaje skazany na sześć miesięcy więzienia. Flower przed członkami rodziny Jacksona przeprosił za strzelaninę, jednakże twierdził jednocześnie iż  próbował " ratować życie " ponieważ protestujący próbowali odebrać mu broń.

James Bonard Fowler

Amelia Boynton

Amelia Boynton - film i real

Amelia została ogłuszona przez ludzi szeryfa Jima Clarka podczas "Krwawej Niedzieli", pierwszej próbie marszu z Selm do Montgomery. Zdjęcia jej były drukowane w gazetach w całym kraju, przyczyniając się do ożywienia działań w ruchu praw obywatelskich.

 James Reeb

 

James Reeb- real i film

James Reeb był księdzem który pracował z biednymi w Bostonie. Odpowiedział na wezwanie Kinga i przyjechał do Selma po "Krwawej niedzieli" aby zaprotestować przeciwko brutalności policji przeciwko protestantom. Dnia 9 marca 1965 roku, Reeb i dwóch innych mężczyzn zostało zaatakowanych i pobitych przez trzech białych mężczyzn, zmarł dwa dni później.

 Viola Liuzzo

 

Viola Liuzzo- real i film

 

Rozbite okno samochodu i ślady krwi po zamordowaniu Viola Liuzzo, marzec 1965

Viola Gregg Liuzzo matka pięciorga dzieci , działaczka Ruchu Praw Obywatelskich. W marcu 1965, udała się do Alabamy aby pomóc w działaniach prowadzonych przez Martina Luthera Kinga Jr w sprawie rejestracji afroamerykanów jako wyborców w Selma. Niedługo po jej przybyciu, została zamordowana przez członków Ku Klux Klanu w czasie przewozu czarnego człowieka z Montgomery do Selma.

 Sheriff Jim Clark

 

Sheriff Jim Clark - real i film

Szeryf w hrabstwie Dallas. Zagorzały zwolennik segregacji. Jeden z urzędników odpowiedzialnych za brutalne aresztowania protestujących w 1965 roku w Selma podczas tzw "krwawej niedzieli". Później został skazany na dwa lata za przemyt marihuany z Kolumbii. W roku 2006, około rok przed śmiercią, Clark powiedział  o "krwawej niedzieli" iż "Zasadniczo, zrobiłbym to samo dziś, gdybym miał zrobić to jeszcze raz."

KRWAWA NIEDZIELA - SELMA 1965 rok

 www.zimbio.com
www.telegraph.co.uk
http://wpgc.cbslocal.com
http://www.nydailynews.com
www.whatsupic.com
http://en.wikipedia.org
http://memoirsofanurbangentleman.com
www.bbc.co.uk 
redegggallery.squarespace.com